Dit is het belangrijkste onderwerp waarover ik ooit heb geschreven. Sterker nog, ik geloof oprecht dat het een van de belangrijkste onderwerpen is voor onze gedeelde toekomst. De scheiding van geld en politiek is een verschuiving die voor vrijwel elk mens op de planeet nog vele generaties lang een diepgaande impact zal hebben.
Ik gebruik het woord “zal” in plaats van “zou kunnen”, “zou” of “heeft het potentieel om”, omdat ik een optimist ben. Ik geloof dat we dit doel ZULLEN bereiken, omdat het alternatief zo somber en zo vreselijk is dat er geen keuze is.
Ik had dit artikel al bijna afgerond voor de aankondiging van de (gedeeltelijke) overwinning van Ripple op de SEC, maar dat resultaat is een flinke steun in de rug voor de zaak om geld en politiek te scheiden. Blijf op de hoogte voor meer details!
Citaten
Laten we beginnen met een paar woorden van bekendere personen dan ikzelf, die de toon prachtig zetten:
Wie de geldhoeveelheid van een natie beheerst, beheerst de natie.
James A. Garfield
Geef mij de controle over de valuta van een natie en het kan me niet schelen wie de wetten maakt.
Mayer Amschel Rothschild
Ik geloof net als u oprecht dat bankinstellingen gevaarlijker zijn dan staande legers; & dat het principe om geld uit te geven dat door het nageslacht moet worden terugbetaald, onder de naam van funding, niets anders is dan het op grote schaal oplichten van de toekomst
Bankpapier moet worden onderdrukt en het ruilmiddel moet worden teruggegeven aan de natie waartoe het toebehoort.
Thomas Jefferson
De Amerikaanse droom (van economische vrijheid)
Ik ben geen Amerikaan (ik ben van Britse afkomst en woon het grootste deel van mijn volwassen leven in Spanje), maar ik ben gefascineerd door de tegenstelling tussen wat de VS BEDOELD waren te zijn en wat het in werkelijkheid is geworden.
Er wordt vaak besproken dat de VS zijn gesticht op de principes van “vrijheid, vrijheid van meningsuiting, godsdienstvrijheid, eerlijke rechtsgang en vrijheid van vergadering”. Tegenwoordig wordt de andere grote drijvende kracht achter de beweging voor onafhankelijkheid van de Europese supermachten van die tijd echter nauwelijks of niet genoemd: economische vrijheid.
Hoewel ik allerminst een expert op dit gebied ben, heb ik genoeg gelezen om te weten dat mensen het zat waren dat de bankiers van het Oude Continent controle uitoefenden over de vorsten en politici van die tijd, die op hun beurt steeds zwaardere financiële lasten oplegden aan hun onderdanen en burgers in de vorm van belastingen en dergelijke, waardoor de bevolking in feite armer en armer werd terwijl de bankiers steeds rijker werden.
Natuurlijk gebruikten de bankiers, zoals altijd, een combinatie van wortel en stok. De wortel in de vorm van smeergeld, voorkeursbehandeling bij leningen enzovoort; de stok in de vorm van dreigementen met renteverhogingen op leningen of simpelweg het afsnijden van kredietlijnen. Laten we niet vergeten dat particuliere bankiers al eeuwenlang militaire staatsgrepen, oorlogen, politieke omwentelingen en overnames financieren!
De Founding Fathers van de VS waren vastberaden dat dit niet kon – niet mocht – gebeuren in hun pas onafhankelijke natie.
Hoe is dat uitgepakt? Ik zou zeggen dat de VS nu meer lijken op het oude Europa waaraan ze wilden ontsnappen dan Europa tegenwoordig. Niet dat het moderne Europa een magische bloementuin is. Dat is het niet.
De politiek-bancaire klasse
Spoel door naar het heden en tot mijn diepe droefenis moet ik melden dat het overgrote deel van de economie op de planeet draait op een systeem op basis van fiat, waarbij de geldhoeveelheid wordt gecontroleerd door... nou ja, door wie precies?
Dit is niet het medium voor een langdradige analyse, maar de samengevatte versie is dat er een “klasse” van mensen is die beslissen wanneer er meer geld moet worden gedrukt, wanneer de rente omhoog of omlaag moet…
Een subgroep van deze mensen – de politici – is “afhankelijk” van de bevolking die op de ene of de andere groep van hen stemt. Dat leidt tot een totaal gebrek aan langetermijnplanning, waarbij concurrerende groepen de koopkracht van het inkomen en de spaargelden van gewone mensen in feite gebruiken als middel om stemmen te winnen.
Een andere groep – de bankiers (ik reken hier zowel centrale als commerciële banken toe) – is niet gekozen en het hele systeem is ongelooflijk ondoorzichtig als het gaat om wie wat bezit, wie baat heeft bij welke beslissingen enzovoort.
Deze twee groepen bewegen zich in dezelfde kringen, ze gaan naar dezelfde restaurants, ze bezoeken dezelfde feesten en hun kinderen gaan naar dezelfde scholen.
Zelfs als we aannemen dat ze alleen maar goede bedoelingen hebben, maakt het feit dat ze zo diep met elkaar verweven zijn, en met zo'n hoge mate van sociale homogeniteit, het bijna onmogelijk voor hen om voorbij hun bevoorrechte bubbel te kijken naar wat hun handelen in de echte wereld teweegbrengt. Ik heb het hier niet alleen over zeer arme gezinnen of gezinnen uit de arbeidersklasse. Zelfs relatief welvarende ondernemers die geen deel uitmaken van de politiek-bancaire elite lijden enorm onder de beslissingen die worden genomen en de instabiliteit die dit systeem veroorzaakt.
Controle, controle en nog meer controle
De politiek-bancaire klasse doet het prima. Ze hebben een systeem gecreëerd waarin ze winnen wat er ook gebeurt. Er zitten echter ramen in hun metaforische paleis en ze hebben gemerkt dat er steeds meer boze gezichten buiten staan.
Dus hoe kunnen ze ervoor zorgen dat de status quo behouden blijft? Steeds meer controle over de bevolking. Hoe kunnen ze dat doen? Kijken en knijpen!
We leven in een wereld waarin het meeste fysieke werk nu door machines wordt gedaan. Een klein deel van de bevolking in ontwikkelde landen werkt in de landbouw, terwijl dat vroeger meer dan 90% was. We kunnen met een klein deel van de beroepsbevolking ruim voldoende voedsel verbouwen, ruim voldoende huizen bouwen en ruim voldoende energie opwekken. Toch lijken we op de een of andere manier steeds meer te werken. Waarom? We moeten hypotheken, consumptieve leningen, creditcards, belastingen, kosten, tollen betalen… De lijst gaat maar door. Wanneer zal alle technologische vooruitgang leiden tot MINDER werk? Kortom, als we doorgaan met het huidige systeem: nooit.
Een ander punt: onze bankrekeningen zijn nu open boeken voor overheden en openbare besturen. Elke aankoop die we met onze kaarten doen, wordt vastgelegd, bewaakt en geanalyseerd. Het klopt dat bepaalde antifraude-algoritmen afhankelijk zijn van deze gegevens, maar het is ook – al is het maar dat – ongelooflijk griezelig dat alles wat we doen wordt bekeken.
De dorst naar controle gaat zelfs verder dan controle over individuen. Naties en hele blokken zouden mogelijk ten oorlog kunnen trekken om hun controle over de geldhoeveelheid te beschermen.
Inflatie zuigt je vermogen leeg
Als je mijn eerdere berichten hebt gelezen, weet je dat ik geloof dat een van de meest fundamentele verschuivingen die nodig zijn voor de toekomst van de wereldeconomie is dat de bevolking begrijpt wat inflatie precies is; het is niet dat dingen duurder worden, het is dat de koopkracht van een valuta wordt verwaterd doordat er een grotere geldhoeveelheid in omloop wordt gebracht.
Met politici die om stemmen strijden en bankiers die graag rente verdienen aan meer leningen, is het voor hen maar al te gemakkelijk om steeds meer geld te laten drukken.
Wanneer banken worden gered, gebeurt dat met nieuw, vers gedrukt geld van de centrale banken. Het houdt de banken solvabel, maar de extra valuta in omloop onttrekt in feite waarde aan de valuta die al in omloop is. Zie het zo: als elke USD, EUR of GBP in particuliere handen een gouden munt was, is het alsof de overheid de banken toestaat van elke munt een plakje af te snijden om hun eigen schulden te dekken, terwijl ze de eigenaren van het goud vertellen dat het geen probleem is omdat ze nog steeds evenveel gouden munten hebben.
Gezien dit gegeven: welke prikkel hebben banken om zich verantwoordelijk te gedragen terwijl ze links en rechts leningen uitdelen, in een positie waarin ze simpelweg niet kunnen verliezen; winst maken of gered worden.
Een andere manier om het te bekijken is in termen van parasieten die bloed zuigen, maar dat is misschien een te sterke analogie. Misschien.
De rente is bedoeld om dit in evenwicht te brengen, maar vaker wel dan niet wordt die als politiek instrument gebruikt. Iedereen weet toch hoe politieke partijen vlak voor verkiezingen graag een mooi, gezellig economisch vooruitzicht schetsen?
Het is onze eigen schuld, zo wordt gezegd
Laten we niet vergeten dat politici en bankiers, naast het beheersen of in ieder geval sterk beïnvloeden van de geldhoeveelheid, ook veel invloed hebben op de media. Dus wat vertellen ze ons wanneer de gevolgen van de geldcreatie en de schuldencyclus serieuze problemen in het echte leven veroorzaken? Simpel: “het is je eigen schuld”.
Te veel uitgeven, te veel willen, te veel eten, te veel op vakantie, kinderen te veel laten studeren, je gezin te veel het beste dak boven het hoofd gunnen, jij ook altijd.
De cyclus begint in feite met een bevolking die wordt gebombardeerd met boodschappen die zeggen dat je “dit kunt kopen, rentevrij, in slechts 10 kleine termijnen” of “natuurlijk kunnen we je een hypotheek geven voor je droomhuis… wil je er ook een auto bij?”. Deze boodschappen, direct in de vorm van reclame of indirect in de vorm van het narratief dat we in nieuwsuitzendingen zien, bereiken ons via dezelfde kanalen als die later worden gebruikt om iedereen te vertellen dat ze het zichzelf hebben aangedaan.
Mensen geven uiteindelijk meer uit dan zou moeten, maar niet omdat ze gek zijn. Van banken wordt verondersteld dat ze de experts zijn op wie mensen vertrouwen voor advies en ondersteuning in financiële zaken. De realiteit is dat het megabedrijven zijn met winstgeile aandeelhouders, maar zo worden ze niet gezien. Natuurlijk presenteren de media hen als zeer officieel, zeer professioneel en zeer betrouwbaar. Als de bank zegt dat het goed is, gaat de gemiddelde persoon ervan uit dat de bank weet wat ze doet en het risico niet zou nemen als ze te veel zouden uitgeven. Logischerwijs houden ze er geen rekening mee dat de bank een vangnet heeft. Waarom zouden ze ook, als hen nooit echt is geleerd hoe het hele systeem werkt?
Voor de duidelijkheid: ik ben het ermee eens dat mensen te veel uitgeven wanneer banken en andere financiële instellingen hen leningen geven die hun draagkracht te boven gaan. Mensen willen het beste voor zichzelf en hun gezin. Mensen zijn dromers. Ik geloof echter ook dat er in het onderwijs van de meeste landen een totaal gebrek is aan financiële educatie en dat het niet zou gebeuren als de kansen niet zo sterk in het voordeel van de kredietverstrekker waren verdeeld. Ze zouden voorzichtiger zijn.
De oplossing: neem financiële zaken zelf in handen
Nu het goede nieuws.
Voor het eerst hebben we een technologie waarmee we digitaal met elkaar kunnen transacteren zonder tussenpersonen.
Cryptovaluta – niet-stablecoins en niet-CBDC's (daarover schrijf ik een ander artikel) – behoren niet toe aan een bepaald land, kunnen niet worden tegengehouden of geblokkeerd door politici (hoewel die dat zeker zullen proberen) en niemand kan op een bevlieging extra aanbod creëren (om bijvoorbeeld een verkiezing in zijn voordeel te beïnvloeden).
We leven in een wereld die steeds meer verbonden is. Ik zit vaak in vergaderingen met mensen verspreid over meerdere continenten, en dat is tegenwoordig niets bijzonders. Toch verloopt de geldstroom over de wereld nog steeds stroef en wordt die gehinderd door voortdurend veranderend lokaal beleid, terwijl lokale koningen en koninginnen strijden om de controle over hun onderdanen te behouden door wachters bij de poorten te posten, in elk stadium tol en belasting te heffen of alleen bepaalde hovelingen toe te staan geld over de grens te verplaatsen. Blockchain-technologie daarentegen kent geen grenzen.
Ik ben er persoonlijk niet van overtuigd dat een van de huidige blockchains de ultieme evolutie van de technologie is als het gaat om een volledig praktisch alternatief voor betalingen, maar ik ben er absoluut zeker van dat de huidige chains en de cryptovaluta erop deel uitmaken van een evolutionair proces dat zal leiden tot een werkelijk vrije wereldeconomie; een waarin de geldhoeveelheid niet als politiek instrument kan worden gebruikt.
Omgekeerd zou deze verschuiving ook kunnen leiden tot een meer universele erkenning van de noodzaak om andere essentiële publieke diensten te depolitiseren; gezondheidszorg en onderwijs zijn het meest urgent. Hoe verder deze logica de samenleving op dit pad brengt, hoe dichter we bij het volledig afschaffen van partijpolitiek komen. In plaats van de voorkeuren van politieke partijen en hun sponsors zouden we ons simpelweg kunnen richten op wat wij allemaal willen: gezondheid, veiligheid en welzijn voor onze gezinnen.
Het pad zal lang en rotsachtig zijn, er zullen onderweg bandieten zijn, maar het is een pad dat het waard is om te bewandelen.
Tot slot: wat zouden we ervan vinden om fiatgeld allemaal “bankpapier” te gaan noemen, in de woorden van Thomas Jefferson?
Kassamedewerker: “Sorry, wij accepteren geen crypto”
Ik: “Ah, alleen bankpapier dus? Jammer. Dan ga ik naar de buren.”
Gerelateerde onderwerpen
