Αυτό είναι το πιο σημαντικό θέμα για το οποίο έχω γράψει ποτέ. Στην πραγματικότητα, πιστεύω ειλικρινά ότι είναι ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα για το κοινό μας μέλλον. Ο διαχωρισμός του χρήματος από την πολιτική είναι μια αλλαγή που θα έχει βαθιά επίδραση στη ζωή πρακτικά κάθε ανθρώπου στον πλανήτη για πολλές γενιές.
Χρησιμοποιώ τη λέξη «θα» και όχι «θα μπορούσε», «θα έπρεπε» ή «έχει τη δυνατότητα», επειδή είμαι αισιόδοξος. Πιστεύω ότι ΘΑ πετύχουμε αυτόν τον στόχο, επειδή η εναλλακτική είναι τόσο ζοφερή, τόσο τρομερή, που δεν υπάρχει επιλογή.
Είχα ήδη ουσιαστικά τελειώσει αυτό το άρθρο πριν από την ανακοίνωση της (μερικής) νίκης της Ripple επί της SEC, αλλά αυτό το αποτέλεσμα αποτελεί σημαντική ώθηση για την υπόθεση του διαχωρισμού του χρήματος από την πολιτική. Μείνετε συντονισμένοι για περισσότερες λεπτομέρειες!
Αποφθέγματα
Ας ξεκινήσουμε με μερικά λόγια από πιο γνωστούς ανθρώπους από εμένα, που δίνουν τον τόνο με θαυμάσιο τρόπο:
Όποιος ελέγχει την προσφορά χρήματος ενός έθνους ελέγχει το έθνος.
James A. Garfield
Δώστε μου τον έλεγχο του νομίσματος ενός έθνους και δεν με νοιάζει ποιος φτιάχνει τους νόμους του.
Mayer Amschel Rothschild
Πιστεύω ειλικρινά, όπως κι εσείς, ότι τα τραπεζικά ιδρύματα είναι πιο επικίνδυνα από τους μόνιμους στρατούς, και ότι η αρχή του να ξοδεύεται χρήμα που θα πληρώσουν οι μεταγενέστεροι, με το όνομα της χρηματοδότησης, δεν είναι παρά εξαπάτηση του μέλλοντος σε μεγάλη κλίμακα
Το τραπεζικό χαρτί πρέπει να καταργηθεί και το μέσο κυκλοφορίας πρέπει να επιστραφεί στο έθνος στο οποίο ανήκει.
Thomas Jefferson (Τόμας Τζέφερσον)
Το αμερικανικό όνειρο (της οικονομικής ελευθερίας)
Δεν είμαι Αμερικανός (γεννήθηκα στη Βρετανία και ζω στην Ισπανία για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής μου), αλλά με συναρπάζει η αντιπαράθεση ανάμεσα σε ό,τι ΕΠΡΕΠΕ να είναι οι ΗΠΑ και σε ό,τι έχουν πραγματικά γίνει.
Συχνά συζητιέται ότι οι ΗΠΑ θεμελιώθηκαν στις αρχές της «ελευθερίας, της ελευθερίας του λόγου, της θρησκευτικής ελευθερίας, της δίκαιης δίκης και της ελευθερίας του συνέρχεσθαι». Ωστόσο, σήμερα σχεδόν δεν αναφέρεται καθόλου η άλλη μεγάλη κινητήρια δύναμη πίσω από το κίνημα ανεξαρτησίας από τις ευρωπαϊκές υπερδυνάμεις της εποχής: η οικονομική ελευθερία.
Παρότι δεν είμαι σε καμία περίπτωση ειδικός στο θέμα, έχω διαβάσει αρκετά ώστε να γνωρίζω ότι ο κόσμος είχε βαρεθεί και κουραστεί από τον έλεγχο που ασκούσαν οι τραπεζίτες της Παλιάς Ηπείρου στους μονάρχες και τους πολιτικούς της εποχής, οι οποίοι με τη σειρά τους επέβαλλαν διαρκώς αυξανόμενα οικονομικά βάρη στους υπηκόους/πολίτες τους, με τη μορφή φόρων και παρόμοιων επιβαρύνσεων, που ουσιαστικά έκαναν τον γενικό πληθυσμό όλο και φτωχότερο, ενώ οι τραπεζίτες πλούτιζαν διαρκώς περισσότερο.
Φυσικά, όπως πάντα, οι τραπεζίτες χρησιμοποιούσαν συνδυασμό καρότου και μαστιγίου. Το καρότο με τη μορφή δωροδοκιών, προνομιακής μεταχείρισης στα δάνεια και ούτω καθεξής· το μαστίγιο με τη μορφή απειλών για αυξήσεις επιτοκίων στα δάνεια ή απλώς διακοπής των πιστωτικών γραμμών. Ας μην ξεχνάμε ότι οι ιδιώτες τραπεζίτες χρηματοδοτούν στρατιωτικά πραξικοπήματα, πολέμους, πολιτικές ανατροπές και εξαγορές εξουσίας εδώ και αιώνες!
Οι Πατέρες Ιδρυτές των ΗΠΑ ήταν κατηγορηματικοί ότι αυτό δεν μπορούσε – δεν έπρεπε – να συμβεί στο πρόσφατα ανεξάρτητο έθνος τους.
Πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα; Θα υποστήριζα ότι οι ΗΠΑ σήμερα μοιάζουν περισσότερο με την παλιά Ευρώπη από την οποία ήθελαν να ξεφύγουν απ' ό,τι η ίδια η Ευρώπη σήμερα. Όχι ότι η σύγχρονη Ευρώπη είναι ένας μαγικός ανθόκηπος. Δεν είναι.
Η πολιτικο-τραπεζική τάξη
Φτάνοντας στο σήμερα, με μεγάλη λύπη αναφέρω ότι η συντριπτική πλειονότητα της οικονομίας του πλανήτη λειτουργεί με ένα σύστημα βασισμένο στο fiat, με την προσφορά χρήματος να ελέγχεται από… ε, από ποιον ακριβώς;
Εδώ δεν είναι το μέσο για μια μακροσκελή ανάλυση, αλλά η συνοπτική εκδοχή είναι ότι υπάρχει μια «τάξη» ανθρώπων που αποφασίζουν πότε πρέπει να τυπωθούν περισσότερα χρήματα, πότε πρέπει να ανέβουν ή να πέσουν τα επιτόκια…
Μία υποομάδα αυτών των ανθρώπων, οι πολιτικοί, «εξαρτώνται» από τον γενικό πληθυσμό ώστε να ψηφίσει τη μία ή την άλλη ομάδα τους. Αυτό οδηγεί σε πλήρη έλλειψη μακροπρόθεσμου σχεδιασμού, με τις αντίπαλες ομάδες να χρησιμοποιούν ουσιαστικά την αγοραστική δύναμη των εισοδημάτων και των αποταμιεύσεων των απλών ανθρώπων ως εργαλείο για να κερδίσουν ψήφους.
Μια άλλη ομάδα, οι τραπεζίτες (εδώ συμπεριλαμβάνω τις κεντρικές και τις εμπορικές τράπεζες), δεν είναι εκλεγμένη και ολόκληρο το σύστημα είναι απίστευτα αδιαφανές ως προς το ποιος κατέχει τι, ποιος θα κερδίσει από ποιες αποφάσεις και ούτω καθεξής.
Αυτές οι δύο ομάδες κατοικούν στον ίδιο χώρο, πηγαίνουν στα ίδια εστιατόρια, παρακολουθούν τα ίδια πάρτι και τα παιδιά τους φοιτούν στα ίδια σχολεία.
Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι έχουν μόνο καλές προθέσεις, το γεγονός ότι είναι τόσο βαθιά αλληλένδετες, και με τόσο υψηλό βαθμό κοινωνικής ομοιογένειας, τους καθιστά σχεδόν αδύνατο να δουν πέρα από την προνομιούχα φούσκα τους τι προκαλούν οι πράξεις τους στον πραγματικό κόσμο. Δεν μιλάω μόνο για πολύ φτωχές ή εργατικές οικογένειες. Ακόμη και σχετικά εύπορες επιχειρηματίες και επιχειρηματίες που δεν ανήκουν στην πολιτικο-τραπεζική ελίτ υποφέρουν πολύ από τις αποφάσεις που λαμβάνονται και την αστάθεια που δημιουργεί αυτό το σύστημα.
Έλεγχος, έλεγχος και ακόμη περισσότερος έλεγχος
Η πολιτικο-τραπεζική τάξη τα πάει μια χαρά. Έχει δημιουργήσει ένα σύστημα στο οποίο κερδίζει ό,τι κι αν συμβεί. Ωστόσο, υπάρχουν παράθυρα στο μεταφορικό τους παλάτι και έχουν προσέξει ότι έξω υπάρχουν όλο και περισσότερα θυμωμένα πρόσωπα.
Λοιπόν, πώς μπορούν να διασφαλίσουν ότι θα διατηρηθεί το status quo; Με διαρκώς αυξανόμενα επίπεδα ελέγχου του πληθυσμού. Πώς μπορούν να το κάνουν; Παρακολούθηση και πίεση!
Ζούμε σε έναν κόσμο όπου το μεγαλύτερο μέρος της σωματικής εργασίας γίνεται πλέον από μηχανές. Ένα ελάχιστο κλάσμα του πληθυσμού των ανεπτυγμένων χωρών εργάζεται στη γεωργία, ενώ παλαιότερα ξεπερνούσε το 90%. Μπορούμε να καλλιεργούμε υπεραρκετή τροφή, να χτίζουμε υπεραρκετά σπίτια και να παράγουμε υπεραρκετή ενέργεια με ένα μικρό ποσοστό του εργατικού δυναμικού. Κι όμως, κατά κάποιον τρόπο φαίνεται να εργαζόμαστε όλο και περισσότερο. Γιατί; Πρέπει να πληρώνουμε στεγαστικά δάνεια, καταναλωτικά δάνεια, πιστωτικές κάρτες, φόρους, χρεώσεις, διόδια… Η λίστα δεν τελειώνει. Πότε όλες οι τεχνολογικές προόδους θα οδηγήσουν σε ΛΙΓΟΤΕΡΗ εργασία; Με απλά λόγια, αν συνεχίσουμε με το τρέχον σύστημα, ποτέ.
Σε άλλο μήκος κύματος, οι τραπεζικοί μας λογαριασμοί είναι πλέον ανοιχτά βιβλία για τις κυβερνήσεις και τις δημόσιες διοικήσεις. Κάθε αγορά που κάνουμε με τις κάρτες μας καταγράφεται, παρακολουθείται και αναλύεται. Παρότι είναι αλήθεια ότι ορισμένοι αλγόριθμοι κατά της απάτης εξαρτώνται από αυτά τα δεδομένα, είναι επίσης, αν μη τι άλλο, απίστευτα ανατριχιαστικό ότι ό,τι κάνουμε παρακολουθείται.
Η δίψα για έλεγχο ξεπερνά ακόμη και τον έλεγχο των ατόμων. Έθνη και ολόκληρα μπλοκ θα μπορούσαν ενδεχομένως να πάνε σε πόλεμο για να προστατεύσουν τον έλεγχό τους στην προσφορά χρήματος.
Ο πληθωρισμός απομυζά τον πλούτο σας
Αν έχετε διαβάσει το αρχείο των παλαιότερων αναρτήσεών μου, θα ξέρετε ότι πιστεύω πως μία από τις πιο θεμελιώδεις αλλαγές που απαιτούνται για το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας είναι η συνειδητοποίηση, από τον γενικό πληθυσμό, του τι ακριβώς είναι ο πληθωρισμός· δεν είναι τα πράγματα που γίνονται πιο ακριβά, είναι η αγοραστική δύναμη ενός νομίσματος που αραιώνει λόγω της έγχυσης μεγαλύτερης προσφοράς χρήματος στην κυκλοφορία.
Με τους πολιτικούς να ανταγωνίζονται για ψήφους και τους τραπεζίτες να χαίρονται να κερδίζουν τόκους από περισσότερα δάνεια, είναι πολύ εύκολο γι' αυτούς να πατήσουν τη σκανδάλη για όλο και περισσότερο τύπωμα χρήματος.
Όταν διασώζονται οι τράπεζες, αυτό γίνεται με νέο, φρεσκοκομμένο νόμισμα από τις κεντρικές τράπεζες. Χρησιμοποιείται για να διατηρηθούν φερέγγυες οι τράπεζες, αλλά η προσθήκη του επιπλέον νομίσματος στην κυκλοφορία ουσιαστικά απορροφά αξία από το νόμισμα που ήδη κυκλοφορεί. Σκεφτείτε το έτσι: αν κάθε δολάριο, ευρώ ή λίρα σε ιδιωτικά χέρια ήταν ένα χρυσό νόμισμα, είναι σαν η κυβέρνηση να επέτρεπε στις τράπεζες να κόψουν μια λεπτή φέτα από κάθε νόμισμα για να καλύψουν τα δικά τους χρέη, λέγοντας στους ιδιοκτήτες του χρυσού ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, γιατί έχουν ακόμη τον ίδιο αριθμό χρυσών νομισμάτων.
Με αυτά τα δεδομένα, ποιο κίνητρο έχουν οι τράπεζες να συμπεριφέρονται υπεύθυνα, καθώς μοιράζουν δάνεια δεξιά κι αριστερά, ενώ βρίσκονται σε θέση όπου απλώς δεν μπορούν να χάσουν· ή κερδίζουν ή διασώζονται;
Ένας άλλος τρόπος να το δει κανείς είναι με όρους παρασίτων που ρουφούν αίμα, αλλά ίσως αυτή η αναλογία να ήταν υπερβολικά έντονη. Ίσως.
Τα επιτόκια υποτίθεται ότι εξισορροπούν αυτή την κατάσταση, αλλά τις περισσότερες φορές χρησιμοποιούνται ως πολιτικό εργαλείο. Όλοι ξέρουν πώς τα πολιτικά κόμματα τείνουν να ζωγραφίζουν μια ωραία, άνετη οικονομική εικόνα ακριβώς πριν από τις εκλογές, σωστά;
Φταίμε εμείς, ή τουλάχιστον έτσι λένε
Ας μην ξεχνάμε ότι, εκτός από τον έλεγχο ή τουλάχιστον την έντονη επιρροή στην προσφορά χρήματος, οι πολιτικοί και οι τραπεζίτες έχουν επίσης ισχυρή επιρροή στα μέσα ενημέρωσης. Τι μας λένε λοιπόν όταν τα αποτελέσματα του τυπώματος χρήματος και του κύκλου χρέους προκαλούν σοβαρά προβλήματα στην πραγματική ζωή; Απλό· «φταίτε εσείς».
Υπερβολικές δαπάνες, υπερβολικές φιλοδοξίες, υπερβολικό φαγητό, υπερβολικές διακοπές, υπερβολική εκπαίδευση των παιδιών, υπερβολική επιμονή να βάλεις την καλύτερη στέγη πάνω από το κεφάλι της οικογένειάς σου.
Ο κύκλος ξεκινά, ουσιαστικά, με τον πληθυσμό να βομβαρδίζεται με μηνύματα που σου λένε ότι μπορείς να «το αγοράσεις αυτό, άτοκα, με μόλις 10 μικρές δόσεις» ή «φυσικά, μπορούμε να σου δώσουμε στεγαστικό για το σπίτι των ονείρων σου… θες και αυτοκίνητο;». Αυτά τα μηνύματα, είτε άμεσα με τη μορφή διαφήμισης είτε έμμεσα με τη μορφή της αφήγησης που βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων, φτάνουν σε εμάς μέσα από τα ίδια κανάλια που χρησιμοποιούνται αργότερα για να πουν σε όλους ότι το έφεραν στον εαυτό τους.
Οι άνθρωποι καταλήγουν να ξοδεύουν περισσότερα απ' όσα πρέπει, αλλά όχι επειδή είναι παράλογοι. Οι τράπεζες υποτίθεται ότι είναι οι ειδικοί στους οποίους βασίζονται οι άνθρωποι για συμβουλές και υποστήριξη σε οικονομικά θέματα. Η πραγματικότητα είναι ότι πρόκειται για πανίσχυρες εταιρείες με πεινασμένους για κέρδος μετόχους, αλλά αυτό δεν είναι ο τρόπος που τις βλέπουν. Φυσικά, τα μέσα ενημέρωσης τις παρουσιάζουν ως εξαιρετικά επίσημες, εξαιρετικά επαγγελματικές και εξαιρετικά αξιόπιστες. Αν η τράπεζα λέει ότι είναι εντάξει, ο μέσος άνθρωπος υποθέτει ότι η τράπεζα ξέρει τι κάνει και δεν θα ρίσκαρε αν ξόδευε υπερβολικά. Λογικά, δεν λαμβάνουν υπόψη ότι η τράπεζα έχει δίχτυ ασφαλείας. Γιατί να το κάνουν, αν δεν τους έχουν διδάξει ποτέ πραγματικά πώς λειτουργεί όλο το σύστημα;
Για την ιστορία, συμφωνώ ότι οι άνθρωποι ξοδεύουν υπερβολικά όταν οι τράπεζες και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα τους δίνουν δάνεια πέρα από όσα μπορούν να αντέξουν. Οι άνθρωποι θέλουν το καλύτερο για τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους. Οι άνθρωποι είναι ονειροπόλοι. Ωστόσο, πιστεύω επίσης ότι υπάρχει πλήρης έλλειψη χρηματοοικονομικής εκπαίδευσης στα εκπαιδευτικά συστήματα των περισσότερων χωρών και ότι αυτό δεν θα συνέβαινε αν οι πιθανότητες δεν ήταν τόσο έντονα υπέρ του δανειστή. Θα ήταν πιο προσεκτικοί.
Η λύση: Να πάρουμε τα οικονομικά στα χέρια μας
Τώρα, τα καλά νέα.
Για πρώτη φορά, διαθέτουμε μια τεχνολογία που μας επιτρέπει να συναλλασσόμαστε ψηφιακά μεταξύ μας χωρίς την ανάγκη μεσαζόντων.
Τα κρυπτονομίσματα, εκτός των stablecoins και των CBDC (που θα είναι το θέμα ενός άλλου άρθρου), δεν ανήκουν σε κάποια συγκεκριμένη χώρα, δεν μπορούν να σταματηθούν ή να μπλοκαριστούν από πολιτικούς (παρότι σίγουρα θα προσπαθήσουν) και κανείς δεν μπορεί να δημιουργήσει περισσότερη προσφορά κατά το δοκούν (για να στρέψει, για παράδειγμα, μια εκλογική αναμέτρηση υπέρ του).
Ζούμε σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο διασυνδεδεμένος. Συχνά βρίσκομαι σε συναντήσεις με ανθρώπους από πολλές ηπείρους και αυτό δεν είναι πια ασυνήθιστο. Ωστόσο, η ροή κεφαλαίων σε όλο τον κόσμο εξακολουθεί να είναι δύσκαμπτη και να εμποδίζεται από διαρκώς μεταβαλλόμενες τοπικές πολιτικές, καθώς οι τοπικοί βασιλιάδες και βασίλισσες παλεύουν να διατηρήσουν τον έλεγχο των υπηκόων τους τοποθετώντας φρουρούς στις πύλες, χρεώνοντας διόδια και φόρους σε κάθε στάδιο ή επιτρέποντας μόνο σε ορισμένους αυλικούς να μετακινούν χρήματα πέρα από τα σύνορα. Η τεχνολογία blockchain, από την άλλη, δεν γνωρίζει σύνορα.
Προσωπικά δεν είμαι πεπεισμένος ότι κάποιο από τα σημερινά blockchains είναι η απόλυτη εξέλιξη της τεχνολογίας ως προς την παροχή μιας πλήρως πρακτικής εναλλακτικής για πληρωμές, αλλά είμαι απολύτως βέβαιος ότι οι σημερινές αλυσίδες και τα κρυπτονομίσματα πάνω σε αυτές αποτελούν μέρος μιας εξελικτικής διαδικασίας που θα οδηγήσει σε μια πραγματικά ελεύθερη παγκόσμια οικονομία· μια οικονομία στην οποία η προσφορά χρήματος δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πολιτικό εργαλείο.
Αντίστροφα, αυτή η αλλαγή θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει σε ευρύτερη αναγνώριση της ανάγκης αποπολιτικοποίησης άλλων ουσιωδών δημόσιων υπηρεσιών· με την υγειονομική περίθαλψη και την εκπαίδευση να είναι οι πιο επείγουσες. Όσο πιο μακριά οδηγεί αυτή η λογική την κοινωνία, τόσο πιο κοντά θα βρισκόμαστε στην πλήρη εξάλειψη της κομματικής πολιτικής. Αντί για τις προτιμήσεις των πολιτικών κομμάτων και των χορηγών τους, θα μπορούσαμε απλώς να επικεντρωθούμε σε αυτό που θέλουμε όλοι μας· υγεία, ασφάλεια και ευημερία για τις οικογένειές μας.
Ο δρόμος θα είναι μακρύς και δύσβατος, θα υπάρχουν ληστές στη διαδρομή, αλλά είναι ένας δρόμος που αξίζει να βαδίσουμε.
Τέλος, τι θα λέγατε να αρχίσουμε όλοι να αναφερόμαστε στο fiat χρήμα ως «τραπεζικό χαρτί», με τα λόγια του Thomas Jefferson;
Υπάλληλος ταμείου: «Λυπάμαι, δεν δεχόμαστε κρυπτονομίσματα»
Εγώ: «Α, μόνο χαρτί τράπεζας, ε; Κρίμα. Θα πάω δίπλα.»
Σχετικά θέματα
